De vier wetten om sterk te finishen
Alles in je MDS-voorbereiding moet één van deze dingen verlagen: (hitte)stress, gewicht, risico en beslissingsmoeheid.
1
DUURZAAM
Train voor herhaalde dagen, niet voor één heroïsche duurloop.
2
LIGHT
Elke gram moet zijn plek verdienen.
3
GETEST
Geen ongetest eten, schoenen, gaiters, rugzak of slaapsysteem.
4
KALM
Racemanagement over ego: spaar elke dag je reserves.
Key mindset
Probeer elke dag zo sterk mogelijk wakker te worden. MDS beloont gecontroleerde, saaie en herhaalbare uitvoering.
DUURZAAM: Train herhaalde dagen, niet die heroische loop
Bouw duurzaamheid. Dat wordt in de Sahara beloond.
Why it matters
High solar heat, limited shade, cumulative fatigue, limited water/food and sleep deprivation increase dehydration, skin injury and heat illness risk.
De meeste lopers die zich voorbereiden op MDS maken dezelfde fout. Ze jagen op de lange duurloop. Het grote getal. Die ene training waarmee ze zichzelf bewijzen dat ze het kunnen. Een zaterdag van 50 km waardoor ze een week gesloopt zijn, in de stille hoop dat lijden ergens voor telt.
Dat doet het niet.
De Marathon des Sables is niet één race. Het zijn er zes. Op opeenvolgende dagen. In hitte en opgestapelde vermoeidheid. Op terrein dat slecht bewegen genadeloos afstraft. Met een rugzak op je rug die geen gram lichter lijkt te worden gedurende de week.
De vraag is nooit: “kan ik ver lopen?” De vraag is: “kan ik morgen wakker worden en het nog een keer doen?” Dat verandert alles aan hoe je traint. Snel gaan is niet het doel van je training.
Back-to-back duurlopen worden je belangrijkste trainingen. Niet die ene heroïsche zaterdag, maar zaterdag gevolgd door zondag, voorafgegaan door vrijdag. Leren lopen terwijl je vermoeid bent. Je lichaam dat leert dat er geen volledig herstel komt, alleen net genoeg om weer een beetje door te kunnen.
Oefen ook hiken. Want powerhiken is geen zwaktebod. De lopers die je op dag één voorbijvliegen, zijn vaak de lopers die jij op dag vier voorbijloopt.
Oefen met je rugzak. Want de rugzak verandert je pas, belast je voeten en verplaatst gewicht naar gewrichten die tijd nodig hebben om zich aan te passen.
Vraag jezelf na elke lange training: zou ik dit morgen opnieuw kunnen doen? Is het antwoord nee, dan ging je te hard. Is het antwoord ja, dan bouw je iets op.
1
LICHT: Elke gram moet zijn plek verdienen
Dat is een proces van weken lang wegen, afwegen, overwegen, twijfel, optellen, aftrekken. En uiteindelijk killing your darlings.
Why it matters
High solar heat, limited shade, cumulative fatigue, limited water/food and sleep deprivation increase dehydration, skin injury and heat illness risk.
Er komt een moment, ergens rond kilometer 25 op dag twee, waarop je begint te rekenen. Je schouders en heupen stellen vragen. Dat item die je “voor de zekerheid” meenam, dat thuis op de keukentafel nog zo redelijk leek, is nu een belasting die je bij elke stap door het fijne zand voelt.
In de Sahara is gewicht niet zomaar gewicht. Het zijn opgestapelde kosten. Rente die je betaald in vermoeidheid, voetbelasting en steeds kleiner wordende marges voor de dagen die nog komen.
Elke overbodige gram die je op dag één draagt, draag je ook op dag zes!
Daarom is inpakken voor MDS geen logistieke oefening. Het is een onderhandeling. En alles wat op tafel ligt, moet zijn bestaan op je rug rechtvaardigen.
Begin met de verplichte uitrustingslijst en bouw van daaruit verder. Alles wat verplicht is blijft. Alles daarbuiten verdient zijn plek of blijft thuis.
Stel drie vragen bij elk item dat je overweegt mee te nemen. Heb ik dit nodig om te finishen? Heeft het meer dan één functie? Wat kost het per kilometer om dit 250 km door de woestijn te dragen?
Verwijder overbodige verpakkingen en labels. Weeg wat overblijft. Een gram bespaard op verpakking is een gram bespaard over zes etappes.
Zaag je tandenborstel doormidden. Het klinkt belachelijk, ….. Maar geloof me, dat is het niet (quiz: vind de tandenborstel in mijn uitrusting).
Test je rugzakgewicht met volle waterflessen. Een rugzak die bij 8 kg prima voelt, gedraagt zich heel anders bij 9,5 kg met water in 45 graden hitte.
Een luxe-item is prima, als je het hebt gewogen, bewust hebt gekozen en hebt besloten dat het het waard om meegedragen te worden.
2
GETEST: Geen ongetest eten, schoenen, gaiters, rugzak, matje
De Sahara is geen testterrein. Je voorbereiding is dat wel.
Why it matters
High solar heat, limited shade, cumulative fatigue, limited water/food and sleep deprivation increase dehydration, skin injury and heat illness risk.
Er is een bepaald soort lijden dat volledig te voorkomen is. Het komt niet door de hitte, de afstand of de duinen. Het komt door de blaar waarvan je niet wist dat je schoen die zou veroorzaken. Het eten wat je na zes uur niet meer weg krijgt. De gaiter die op dag twee begint te schuren en op dag vier een open wond is geworden. Het slaapsysteem dat in de winkel prima leek en je vervolgens laat rillen tijdens een Saharanacht.
Lijden ontstaat wanneer je vertrouwt op spullen die je nooit écht hebt getest. En in de Sahara komen de gevolgen snel en stapelen ze genadeloos op.
Raceweek is niet het moment om daarachter te komen. Dan is het te laat.
Je schoenen hebben maanden nodig om in te lopen, geen weken. De schoen die perfect voelt op het asfalt gedraagt zich anders met een rugzak, op zand, op rotsen, op de vijfde opeenvolgende dag. Je voeten zwellen op, je pas verandert. Weet hoe die schoen reageert vóór je er pas in Marokko achter komt.
Je gaiters moeten genaaid of geïntegreerd zijn. Controleer elke naad, elk bevestigingspunt. Zand vindt altijd een weg naar binnen (behalve bij de Salomon S/Lab Ultra Dust )
Test je eten, voor, tijdens en na trainingen. Niet alleen thuis als je fris bent. Zoetigheid die in training perfect leek, kan op dag drie walgelijk worden.
Je rugzak moet op elke lange training beladen worden gedragen. Drukplekken openbaren zich langzaam. Het drukpunt dat na uur zeven ondraaglijk wordt, kondigt zich in uur één niet aan.
Je slaapsysteem moet vóór racedag zijn gebruikt. Slapen tijdens MDS is sowieso al een lastig verhaal door geluid, hitte en adrenaline.
3
KALM: Racemanagement over ego: spaar je reserves dagelijks
De woestijn is lang. Doseer alsof je je daarvan bewust bent.
Why it matters
High solar heat, limited shade, cumulative fatigue, limited water/food and sleep deprivation increase dehydration, skin injury and heat illness risk.
Er is een type loper dat bij MDS arriveert in de beste vorm van zijn leven. Hard getraind, goed getaperd, sterk gevoel. Ze vertrekken snel op dag één omdat ze zich goed voelen.
Ze duwen door op dag twee omdat ze vóór liggen op verwachting. Op dag drie klopt er iets niet. Op dag vier proberen ze een lichaam te managen dat niet meer meewerkt.
De woestijn beloont niet de lopers die aan het begin het hardst gaan. Ze beloont degenen die aan het einde van elke dag nog iets over hebben. En het verschil tussen die twee soorten lopers is bijna nooit conditie. Het is bijna altijd de keuzes die gemaakt zijn tijdens de race.
Start langzamer dan je ego wil. Aan de start van dag één, pompt de muziek uit de speakers, heeft Ian Corless net een motiverende speech gegeven, staan er 1500 lopers om je heen die net als jij overhyped zijn, en voelen je benen nog fris. Te hard gaan ligt op de loer en geloof me, het is een continue dialoog met jezelf die de hele etape duurt.
De loper die dag één gecontroleerd finisht, heeft meer op reserves dan de loper die dag één heroïsch finisht.
Eet voordat je honger hebt. Drink voordat je dorst hebt. Behandel je voeten voordat een hotspot een blaar wordt. Dat zijn geen tekenen van zwakte, maar de keuzes van iemand die begrijpt dat kleine problemen, genegeerd, grote problemen worden die je uren kosten — of je race.
Hike wanneer hiken slimmer is dan rennen. De duin wordt niet kleiner omdat jij hem aanvalt. Spaar je benen voor wat erna komt.
4
