STAGE 2 • 40.5 KM • 6 APRIL

STAGE 2 • 40KM • 6 APRIL

04.00 uur. De wekker gaat.

Hetzelfde ritueel: vuur maken, ontbijten, koffie, tandenpoetsen, tas inpakken, “Gooooood morning bivouac!”, naar de start lopen, speech, brede glimlachen overal. Wachten op AC/DC en het aftellen:

“3, 2, 1…” SHIT! Mijn zonnebril ligt nog in de tent.

“I’m on a highway to hell!” BANG, startschot! Rennen. Maar dan de verkeerde kant op. Recht tegen 1.500 overenthousiaste lopers in, op weg terug naar de tent, die vandaag wordt afgebroken en verplaatst, op weg om te voorkomen dat ik de rest van de week zonder zonnebril moet doorbrengen.

Discussie met de organisatie. “Wat ben je aan het doen?” “Mijn zonnebril halen.” “Maar we zijn al gestart.” “Ja, maar een zonnebril is verplicht. En nogal noodzakelijk.” Kort overleg. “Oké. Maar snel.”

Ik sprint naar de tent. Buiten adem. Pak mijn bril en sprint terug. In alle chaos raak ik ook nog een klein ventieltje van mijn bidon kwijt. Bij iedere stap klotst er water uit, recht over mijn shirt. Om zes uur ’s ochtends al compleet doorweekt.

En in de verte? SHIT. Ze zijn de startboog al aan het afbreken. Ik sprint nog harder. Wanneer ze me zien aankomen, zetten ze de muziek weer aan en beginnen 25 blue jackets me toe te juichen. Zo gaaf. Zo hartverwarmend. Dit is de MDS-spirit.

Over de tijdmat. Ik ben officieel begonnen aan etappe 2.

Zucht.

Even bijkomen en de lekkende bidon repareren. Gelukkig had ik voor precies dit soort kleine problemen ducttape om mijn wandelstok gewikkeld. Adem terug. Bidon gerepareerd. Gaan! De achtervolging is begonnen. Helemaal achteraan starten. De underdogpositie. Ik haal de ene na de andere loper.

Maar de etappe bestaat voor 95% uit mul zand, en een van d ‘racemanagement over ego’-afspraken die ik met mezelf heb gemaakt is dat ik de eerste 3 dagen niet hardloop op mul zand. Dus ga ik powerhiken. De volle veertig kilometer.

En… dat… duurt… lang.

Maar ik kom fris over de finish. En onderweg ontmoet en spreek ik uitgebreid met zoveel fantastische, kleurrijke mensen.

Wat een dag.

En rennen,… in tegengestelde richting

STAGE 2 • 40 KM • 6 APRIL

Dag 2. Te veel onbekende factoren. Te veel ontzag voor wat nog komt.

Ik kies voor zekerheid. Voor langzaam. Voor slim.

Onderweg ontmoet ik buitengewone mensen.

Ik kom fris binnen.

Les van de dag: ducttape is a lifesaver