STAGE 3 • 29.1 KM • 7 APRIL
STAGE 6 • 23KM • 11 APRIL
De laatste etappe. 23 kilometer. Kort!…dachten Richard en ik. Al bestond de tweede helft bijna volledig uit duinen en stond die in het roadbook rood gemarkeerd: zwaar en veeleisend terrein.
Het plan was om volop te genieten van deze laatste 23 kilometer. Samen lopen. Praten. Voor de laatste keer het landschap in ons opnemen, voordat we in de bus terug naar de werkelijkheid zouden stappen.
We bedachten dit krankzinnige avontuur twee jaar geleden. En nu zijn we hier. Nog één laatste etappe. We starten rustig. In de duinen spelen we, lachen we en maken we foto’s. De dag begint perfect. Zonsopkomst. Goede benen. Veel rennen over rotsachtig terrein. Ik moet mezelf eraan herinneren dat 23 kilometer nog steeds 23 kilometer is. Als ik nu val, kan mijn droom om de finish van de MDS te halen alsnog uit elkaar spatten. Maar al snel voelt het zwaarder dan gisteren. Zwaarder dan iedere andere dag. Misschien omdat het de laatste dag is. Of misschien omdat mijn benen inmiddels al 248 kilometer hebben afgelegd.
En dan komen de duinen. Prachtig, maar slopend. Boven op de hoogste duin zien we het ineens. In de verte: Merzouga. De bewoonde wereld. Al snel zien we steeds meer toeristen. Op quads. Op kamelen. Bij ecolodges. Na dagen van afzondering voelt het vreemd. Alsof we langzaam terug de werkelijkheid in glijden.
Maar de landing is allesbehalve zacht. De lucht wordt donker. De wind trekt aan. En dan ineens: een zandstorm. Vol in ons gezicht. Alles raakt bedekt. Nauwelijks zicht. We duwen door. We beginnen af te zien.
En toch geniet ik er ergens ook van. Alsof de woestijn nog één keer zegt: “Dit was toch wat je wilde?”
De laatste kilometers. Moe. Kortaf. We praten steeds minder. En wat we nog zeggen, bestaat vooral uit klachten over en weer. Tot ik ineens iets besef. Een gedachte die me tegelijk vult met enorme dankbaarheid en verdriet. Ik zeg tegen Richard: “Nu zitten we er nog midden in. Midden in dit geweldige avontuur. Midden in de Marathon des Sables. Over een paar minuten is het voorbij en blijft er alleen nog een vervagende herinnering over.”
Stilte. Glimlachen op onze gezichten. Brede grijnzen van oor tot oor, verstopt onder onze buffs. Ik kauw nog steeds op zand. Ik hou hiervan. Nog maar twee kilometer. En ik wil niet dat het voorbij is.
Rocky climbs. A blister caught too late. A descent that sent others to the medic. And a grin that would not quit.
“I’m running the Marathon des Sables. What. The. Fuck.”
Bijna voorbij.
Maar ik wil niet dat het ophoudt
STAGE 6 • FINALE • 23 KM • MERZOUGA
Moe. Kortaf. Weinig woorden tussen ons. En dan het besef: we zitten nog midden in dit avontuur. Over een paar minuten is het voorbij en blijft alleen een vage herinnering over. Stilte. Nog twee kilometer. Genieten van iedere stap.
En toen: 270km. Marathon des Sables, klaar.