STAGE 3 • 29.1 KM • 7 APRIL

STAGE 5 • 42.2KM • 10 APRIL

“Oh chill, vandaag hoeven we slechts een marathon.”

Dat was mijn eerste gedachte toen ik na vier uur slaap wakker werd. 42,2 kilometer. Slechts…

Thuis betekent 42,2 kilometer weken van spanning en stress. Slecht geslapen? Stress. Niet perfect gegeten? Stress. Gehaaste ochtend? Stress. Hier? Niets daarvan.

Met de honderd kilometer van gisteren nog in mijn benen. Of eigenlijk: met inmiddels 205 kilometer in total in de benen. Ik had er zin in. Let’s go.

Ik was oprecht enthousiast om vandaag een marathon te lopen! En het lopen voelde moeiteloos. En niet eens een beetje! Alles voelde mogelijk. Mul zand, duinen, rotsen? Kom maar op. Ik kan dit.

Niet langer inhouden. Vandaag ren ik alles, en ren ik stevig door.

Tien kilometer tikken weg. De halve marathon tikt weg. En ergens halverwege besef ik: dit voelt… kort. Dit is een makkelijke dag.

Voor ik het weet, heb ik nog maar tien kilometer te gaan. Ik kan de finish al horen.

Een klein uur later loop ik over de streep. Fris.

Als ik de klim (plus genieten van het uitzicht) van een dikke 40 minuten over die enorme, prachtige duin eruit haal en ik mezelf 25 minuten correctietijd gun voor het lopen over rotsen en mul zand in plaats van asfalt, dan was dit mijn snelste marathon ooit.

Na 205 kilometer! Wat gebeurt hier? Hoe kan dit?!

Mijn snelste marathon. Na 205 km

STAGE 5 • 42.2 KM • “SECHTS EEN MARATHON”

“Oh chill, vandaag hoeven we slechts een marathon.”

Na 205km hardlopen, loop ik gewoon een PR op de marathon!